Proiektua oso polita zen, baina koadrilak eman zezakeena baino diru gehiago behar zen. Orduan, edozein interesatu bazkide egiteko eta Lokatzan sartzeko aukera zabaldu zen, gastuak ordaintzeko. Hilean 50 pezetako kuota jarri zen eta lehenengo zuzendaritza batzordea sortu zen (Manolo Solana presidentea, Rafael Wangeneberg presidenteordea, Jose Maria Lizarburu kirol teknikaria, Luis Santos idazkari-diruzaina). Koadrilak aho batez aukeratu zuen Manolo Solana presidente, gogo handia baitzuen proiektuan. Jose Mari Arteagak diseinatu zuen Lokatzaren lehen logoa taldearentzat (futbol bota bat). Jauja kirol dendak laguntzen zuen erropen kostua hain garestia izan ez zedin. Haien mantenua etxe bakoitzaren kontura izaten zen, eta amek behin baino gehiagotan konponketak egin behar izan zituzten. Kamiseta zuria zen, galtza eta galtzerdi beltzekin. Futbolean Angel Izuskiza (DEP), Carlos Morillas (DEP), Juanjo Arizmendi eta Bittor Wangeneberg ari ziren entrenatzaile lanetan, proiektuak iraun zuen bitartean. Bi talde ere izan zituzten esku artean, biak infantil mailakoak. Horrela abiatu zen Lokatza, futbolarekin! Pertxaren aurka final bat jokatzera ere iritsi ziren. Oraindik baten bat gogoratzen da Pitiak Pertxaren alde egindako zalantzazko penaltia, horren ondorioz azken hauek kopa irabazi zutenekoa.
Baina haurrei kirola egiteko aukerak emateko helburu argia zuen proiektuak. Emakumezkoen saskibaloiak talde bat izan zuen Lokatzan Ana Munarriz eta Eli Onandia entrenatzaile zirela. Monopatinak presentzia izan zuen une batez, baina ez zuen ibilbide luzerik eman. Krosak, Txema Ormaetxe entrenatzaile zuela, presentzia izan zuen denbora batez. Patxikin Igartuarekin masajista ere izan zuten Lokatzako kideek. Hala ere, atal horiek guztiek ibilbide nahiko laburra izan zuten eta arrazoi desberdinengatik Lokatzaren barruan desagertzen joan ziren.
Txirrindularitzaren saila, aldiz, indartsu eta pasioz hasi zen. Portu eta Fermin Hernandezek Intxorta tabernan txikiteoan zebiltzala sortu zen saila. Zenbat ekimen sortu diren ardoari esker!
El proyecto era muy bonito, pero hacía falta más dinero que el que la cuadrilla podría aportar. Entonces, se abrió la posibilidad que cualquier interesado o interesada podría hacerse socio o socia y se integrase en Lokatza para sufragar los gastos. Se puso una cuota 50 pesetas al mes y se creó la primera junta directiva (Manolo Solana presidente, Rafael Wangeneberg vicepresidente, José María Lizarburu técnico deportivo, Luis Santos secretario-tesorero). La cuadrilla eligió a Manolo Solana presidente por unanimidad ya que tenía mucho entusiasmo en el proyecto. José Mari Arteaga diseño el primer logo de Lokatza para el equipo (una bota). La tienda de deportes Jauja ayudaba para que el coste de la equitación no fuera tan caro. El mantenimiento de ellas corría a cuenta de cada casa y las madres tuvieron que remendar varias veces aquellas equipaciones. La camiseta era blanca con pantalón y medias negras. En el futbol estaban Ángel Izuskiza (DEP), Carlos Morillas (DEP), Juanjo Arizmendi y Bittor Wangeneberg haciendo de entrenadores mientras duro el proyecto. Hasta dos equipos tuvieron entre manos, los dos de categoría infantil. ¡Así arranco Lokatza, con el futbol! Incluso llegaron a jugar una final contra Pertxa. Todavía alguno se acuerda del penalti dudoso pitado por Pitia a favor de Pertxa con el que estos últimos consiguieron la copa.
Pero el proyecto, que tenía un claro objetivo de dar oportunidades a los niños y niñas de hacer deporte, no quedo quieto, sino que avanzo. El baloncesto femenino tuvo un equipo en el Lokatza con Ana Munarriz y Eli Onandia como entrenadoras. El monopatín tuvo un momento de presencia, pero no llego a fructificar. El cross con Txema Ormaetxe como entrenador sí que tuvo presencia durante un tiempo. Con Patxikin Igartua tuvieron hasta masajista los integrantes de Lokatza. Sin embargo, todas estas secciones tuvieron un recorrido más bien corto que por diferentes motivos fueron desapareciendo dentro de Lokatza.
El ciclismo empezó con fuerza y mucha pasión. Portu y Fermin Hernandez idearon la sección del ciclismo en un txikiteo en el bar Intxorta. ¡Cuántos proyectos han visto la luz gracias al vino!







